We schrijven ergens begin juni 2017. Rudy, Danny en Eddy bevinden zich op het schoolfeest van de OLVP Watermolendreef te Sint-Niklaas. Aldaar laven ze zich veelvuldig aan een goudgeel gerstenat, genaamd Cornet, dat een rode draad zou vormen de jaren die zullen volgen. Alleen wisten ze dat toen zelf nog niet… Na het aanschouwen van een kidsband die daar toen het beste van zichzelf gaf, opperden ze een idee: “Wat als… WIJ volgend jaar eens muziek zouden spelen op het schoolfeest?” Het toenmalige schoolhoofd werd op de hoogte gebracht van ons snode plan en na een meer dan plezante namiddag keerden we tevreden en ietwat in de wind huiswaarts.
Een jaar later, zo begin mei, sprak het schoolhoofd ons nog eens aan: “Wel, mannen, ik herinner me nog een belofte van vorig jaar…”. En toen schoten we in actie: oké, een papaband dus, want onze kinderen waren toen leerlingen van die school. Na een korte brainstormsessie kreeg de band vorm. Rudy had nog ergens een drumstel staan, dus die mocht de potten en de pannen bedienen. Eddy zou de gitaren en de micro beroeren. En dan waren er nog Danny en Ronny, en die spelen allebei… bas! Aldus werd door strootjetrek besloten dat Ronny de ivoren toetsen van zijn Bontempi-keyboard mocht gaan beroeren en Danny zich mocht ontfermen over de bas. En met Benny, die thuis nog wel wat verlengkabels en een mengpaneeltje liggen had, zat ook de techniek snor. Een naam! Onze band moet nog een naam hebben! Wat is het thema van het schoolfeest? ‘Sportief en gezond de wereld rond’… Sportief… Awel, wie is de grootste sportman ooit in België? Eddy Merckx! En wat droeg die voor shirts? Bij welke ploeg reed die? Daar stond MOLTENI op! Voilà, dat is het! De Molteni's! En we bestellen online wat truitjes en klakskes en we zijn gesteld. En zo gebeurde het…
Een jaar en twee optredens later vroeg diezelfde school om ook op de kerstmarkt enige muzikaliteiten ten berde te brengen. En dit in een idyllische caravan. Probleem! Die caravan is veel te klein voor een drum, versterkers, keyboards en vijf man. Downsizen dus. We namen afscheid van Ronny en plaatsten de schoonste kerstgezangen op een bedje van lauwe glühwein, peren, ijscrème, gemalen kaas en… Cornetjes uiteraard!
En zo kabbelden de maanden verder en bij gelegenheid werd ons een paar keer gevraagd een verjaardagsfeestje of een andere gelegenheid op te fleuren met wat leuke muziekjes. En die paar feestjes werden er ‘wat meer’ en dat ‘wat meer’ werd ‘nog meer’… We mochten zelfs op bezoek bij Eddy Merckx himself!
De synthetische truitjes werden vervangen door échte merinowollen exemplaren en stapje voor stapje werkten we aan een schoon repertoire met één missie: iedereen moet alles kunnen meezingen én de glimlach en positiviteit staan centraal! Maar toen, over positiviteit gesproken, kwam corona… Alles wat we opbouwden ging de frigo in, de wereld drukte even op pauze, geen evenementen meer en alle cafés dicht… Een paar van ons goed ziek en dus even tijd voor bezinning, wandelen langsheen de wegelkes van Belsele met af en toe een kleine proeving tussendoor. Want die Cornet bleef ondanks alle ellende smaken naar… meer! We bleven niet bij de pakken zitten, maar probeerden ondanks de strenge maatregelen de Molteni's levend te houden. Een gestreamd concert in de foyer? Tuurlijk! Een digitaal optreden voor een bende collega’s als afterwork? Tuurlijk, tuurlijk! En testen jullie mee de nieuwe maatregelen uit in een beperkt concert voor een beperkt publiek? Tuurlijk, tuurlijk, tuurlijk! En even plots als de pandemie gekomen was, verdween ze en werd corona geklasseerd tussen de verkoudheden, herfstgriepjes en snotvallingen. Na deze heftige periode gaf Benny te kennen het Molteni-werk niet meer te kunnen combineren met zijn job als ambulancier en hij werd vervangen door de jongste telg van de Molteni-dynastie: Stanny! Met zijn technologieknobbel en cybercrimekennis konden we meteen wat technische nieuwigheden aankopen.
Hoog tijd dus om weer in actie te schieten, en dat deden we ook! Op een bedje van vriendschap en plezier gingen we aan de slag met heerlijke muzikale ingrediënten om ons publiek een verrassende variëteit aan meezinggeweld te kunnen serveren. En zo werd onze onstopbare ambiancetrein weer op de rails gezet. We leerden José De Cauwer kennen en die reist ondertussen, zij het enkel vocaal, elk optreden met ons mee onder de vorm van de intro. De aanvragen kwamen weer voorzichtig binnen en we smeten ons. Soms letterlijk, met gescheurde kruisbanden of ontregelde evenwichtsorganen als gevolg. Ondertussen bouwden we al een mooie reputatie op en mogen we spelen van de Ardennen tot de kust…
Van het verjaardagsfeest van nonkel Jos tot Parijs-Roubaix, van Gransvelde-kermis tot Oostende Koerse: wij genieten met volle teugen en we hopen van u hetzelfde!
